nazomer

ik begin te werken aan iets dat ‘wat blijft’ heet, en als ondertitel: museum van/voor/over de afwezige mens.

Inline afbeelding 1

donderdag 7 september speelt ‘niets’ van de nwe tijd en freek vielen op het vlaams theaterfestival in het kaaitheater in brussel. https://www.kaaitheater.be/nl/agenda/niets

woensdag 13 september speelt ‘niets’ op het theaterfestival in de stadsschouwburg in amsterdam. voorlopig de laatste keer. http://tf.nl/programma-onderdeel/niets/.

de film quality time van daan bakker is genomineerd voor twee gouden kalveren. https://www.filmfestival.nl/publiek/nieuws/september-20171/nominaties-gouden-kalveren-2017-bekendgemaakt/?utm_source=website&utm_medium=deelpopup&utm_campaign=tagoverzicht

tot in de herfst!

zomer

lieve mensen,

de zomer komt eraan. laten we naar buiten, ramen open, jassen, ogen, licht, lucht, in kamers, tussen woorden, tussen letters. laten we het water in, water onder huid, laten we het groen uitsmeren, over heel de stad het nieuwe groen uitsmeren. laten we taal uitbenen zodat het beweging wordt.

en ertussen – overal tussen – ruimte. voor licht lucht zin zon. voor hoop, troost misschien.

te zien deze zomer:

• ‘niets’ op het theaterfestival in nederland en vlaanderen

afgelopen maanden speelden harald austbo, judith de joode, tim david, elena peeters en ik niets, van freek vielen in belgie. tot mijn grote vreugde is de voorstelling geselecteerd voor het vlaams theaterfestival en is éénmalig in amsterdam te zien. daarnaast ook nog in brussel en theater aan zee: 3 augustus om 20:30 theater aan zee, oostende http://theateraanzee.be/nl/programma   7 september om 20:30 theaterfestival, kaaitheater in brussel https://www.theaterfestival.be/voorstellingen/niets/ 13 september om 19:30 theaterfestival, stadsschouwburg amsterdam http://tf.nl

• quality time – o.a. eye, ketelhuis en filmschuur

de debuutfilm van daan bakker is een wonderlijke, ongemakkelijke, fantastische film geworden. met o.a. noel keulen, steve aernouts, anneke blok en michiel romeijn. de film draait momenteel in verschillende bioscopen in nederland

• poging #2 – in de ruimte, amsterdam

tweede van een serie pogingen om mezelf te definiëren – in zeven minuten. onderdeel van ditdadadit, multi-avonden met bijzonder lekker eten. 13 juni om 19:00 de ruimte, amsterdam https://www.cafederuimte.nl/programma/13-06-ditdit-dada-ditdit/

• scènes vanuit bewust zijn – amsterdamse bostheater

onderzoek naar theater vanuit meditatie. tekst als fysieke vorm, losgezongen van psychologie of betekenis. van en met ilmer rozendaal, elsa may averill, olinda larralde ortiz,coen cornelis en theresa blommerde 8 t/m 18 juni (donderdag t/m zondag) om 21:00 uur, amsterdamse bostheater. http://bostheater.nl/agenda/boslab/

• human simulation – frascati, amsterdam

een minimale performance die muziek zou kunnen worden, die over alles zou kunnen gaan, teruggebracht tot ‘this’ en ‘that’. van en met orion maxted, loveday smith en thomas dudkiewicz. 16 en 17 juni om 21:00 uur, frascati, amsterdam https://www.frascatitheater.nl/human-simulationplaatje 14 'hallo hallo hallo hallo wie praat hier)

POGINGEN.

3

OP KARTONNEN: ik ben hier niet. jullie zijn hier niet. je zit hier niet. je ziet mij niet. je leest dit niet. dit is er niet. ooit was je hier. ooit zat je hier. ooit zag je mij. ooit las je dit. ooit. maar niet nu. nu niet. niet meer. je bent weg. ik ben weg. dit is weg. nu is weg. voorbij. dit is een herinnering. ik ben een herinnering. ik ben jouw herinnering. ik ben jou.

4

IN MICROFOON. ik ben jou. ik ben jou. weet je nog. kun je me herinneren. kun je. me herinneren. weet je nog. herinner je. herinner me. het gevoel van mijn huid. hoe zacht het was. mijn geur. na een dag buiten. die vreemde geur van zon en zand. weet je nog. mijn benen. herinner je ze. ik ben jou. weet je nog. mijn benen. de blonde haartjes. de kleur van mijn huid. weet je nog. herinner je. herinner me. ik ben jou. ik ben jou. ik ben de schrammen op je benen. ik ben je blote voeten, de plastic bal, de zandbak. ik ben een automaat met kauwgumballen. een rood huisje op poten ben ik, een stukje glas, de zon en de geur van regen. ik ben de lantaarnpaal en de regenwormen, de zachte nachtpon met strepen. de stille slaapkamer in de zomer ben ik, de geluiden van de dag in een stille lichte kamer. een nachtkus, een geur die achterblijft.

ik ben jouw herinneren. jouw weten. jouw vergeten. ik ben drie. ik ben zes. ik ben vijftien, achttien. ik ben zesendertig en drieenvijftig. achtenzestig ben ik, zesennegentig. ik ben honderddertien.

ik ben jou, jouw huid, jouw ogen. ik ben je haar en je bril en je sok. je bed en je kussen ben ik. je fiets en je slot. ik ben de straat en het vuilnis en het raam waarop geklopt wordt. je adem en je straat en de stad en het land ben ik. ik ben de aarde, en jouw besef van nietigheid.

ik ben jou toen je viel, jou als je faalt, jou als je honger hebt. ik ben jou. herinner me. herinner mij, lachend. herinner mij, wachtend. verlangend. hopend. herinner mij, zingend in de douche, denkend dat niemand me horen kan. herinner mij excuses verzinnend voor mijn laat zijn. herinner mij, alweer te vroeg.

ik ben jouw herinnering. ik ben jou.

ik ben de deur waarachter je wacht. de vrouw achter de tafel ben ik. en de klok. en de dokter in de behandelruimte ben ik. ik ben de wachtkamer. de zachte stem die je roept. de hand, de blik, het zwijgen, het wijzen. ik ben de aanraking. de stilte.

het weten ben ik.

ik ben de postbode waar je langsfietst. de poes onder de auto. de mus in de klimop. ik ben de koffie in je hand. het telefoongesprek ben ik. de haren in je borstel. de regenbui ben ik, de zon en de gestolen narcissen, de stiekeme sigaretjes ben ik. ik ben jou, jouw herinnering.

ik ben jouw woede en jouw haat ben ik. de vlakke hand en de vuist en de bloedneus en de pijn bij het hoesten. de koffievlek en de kapotte piano. de tranen en het wachten ben ik. het eindeloze wachten. het zwijgen. het verlangen.

je voeten ben ik, je voeten op de stenen, rennende voeten op tegels, op gras, op zand, op het fietspad. door de duinen. door de zee. blote voeten. voeten in te kleine schoenen. voeten in nieuwe rode schoenen. in lakschoenen. in wankele hakken. in schoenen met losse veters. nonchalante voeten. voeten in slippers. voeten op de trappers. op de roltrap. in de lift. in de binnenstraat. sloffende voeten. stoffende voeten.

het geluid van rolschaatsen in het steegje ben ik.

ik ben jou. weet je nog. herinner me. herinner mij, buiten, wachtend in mijn favoriete spijkerbroek, mijn buik inhoudend, hopend dat hij komt. dat zij komt. herinner mij, met mijn ogen dicht, mijn rug tegen de bakstenen muur, mijn voeten in net te kleine schoenen en met mijn fiets om de hoek. herinner mij.

ik ben jou. jouw angst ben ik. voor het donker. voor vreemden. voor sex. voor liefde. voor verliezen. voor winnen, voor geven, voor krijgen, voor schuld. jouw angst voor staan, voor praten, voor zwijgen, voor zitten, liggen, lopen. voor zoenen. voor eten. voor drinken. voor denken. voor weten. voor vragen, voor wachten, voor laat zijn, voor vroeg zijn. jouw angst om pijn te doen ben ik, jouw angst om pijn te hebben, dat ben ik.

je zwellende buik ben ik. je zwellende borsten. het rood met zilveren haarelastiekje verloren op de tegels van het zwembad ben ik. het landje tussen de snelweg en de sloot, het kikkerdril, het gevangen kikkervisje, de dode kikkervis in de bak met water, dat ben ik.

ik ben jou, nog steeds jou, sta nog steeds te wachten, in mijn favoriete spijkerbroek, met ingehouden buik, te krappe schoenen en mijn fiets om de hoek.

de liedjes om te vergeten ben ik. het zingen om te vergeten en het wachten. ik ben het wachten. het wachten het wachten het wachten. de opluchting ben ik, de deur die opengaat, de warme chocolademelk, de wasmand, de draaistoel en de douche. ik ben het bed. de slaap.

nog jou ben ik. het geluid van rolschaatsten door het steegje.

herinner me.

herinner me vastgehouden worden. herinner me om vastgehouden te worden. herinner me om in bomen te klimmen. herinner me de schrammen op mijn benen. herinner me prinses te zijn. held te zijn. herinner me te hopen. herinner me niet te kunnen slapen door het hopen. herinner me om te lachen. herinner me onstilbaar te lachen om niets. mijn tong te verliezen, herinner me dat, steeds opnieuw mijn tong te verliezen, op het belangrijkste moment. herinner me veel teveel te zeggen. herinner me te weinig te zeggen. herinner me spijt te hebben. fouten te maken. al mijn domme fouten te maken. steeds opnieuw en opnieuw dezelfde domme fouten te maken. herinner me dat.

herinner me. ik herinner me. ik herinner je. jou. ik. jou.

nog steeds, jou. verder terug, jou, ik ben vier en moe. verder terug. steeds verder terug. drie jaar met een stok in mijn hand die te zwaar is maar loslaten gaat niet. verder terug. nog steeds jou. verder, twee, nog steeds jou. ik ben twee en nog steeds jou. één, jou. vastgehouden. veilig vastgehouden. geborgen, herinner je, verder, nog steeds, verder, jou, het drijven, je ouders, jou, verder terug, je ouders, hoe ze de liefde bedreven, herinner je. verder, nog verder terug, nog steeds, jou.

de indianen leven achteruit. wist je dat. hun verleden ligt voor ze. recht voor ze. recht voor je. ik ben  hier. recht voor je. jouw herinnering. hier. recht voor je. altijd.

(poging #1, 18 april 2017 in de ruimte, onderdeel van de pogingen: laura heeft geen geheugen. iedere maand doet ze een poging om een verleden op te bouwen. om een volledig mens te worden. poging #2 is op 13 juni. www.cafederuimte.nl)

1

Omdat het kan: experimenteren met vorm

Recensie Quality Time in het NRC

Quality Time won begin dit jaar de prijs van de jongerenjury tijdens het Filmfestival in Rotterdam. Niet zo gek: de film gaat over angst voor de toekomst, weer thuis gaan wonen, sociale fobieën en vervreemding.

Elke keer als Koen op een familiereünie is, vraagt oom Ben hem om vele plakjes ham te eten en liters melk te drinken, met als gevolg dat Koen kotsmisselijk wordt. Om oom Ben en andere familieleden hun pleziertje te gunnen, stopt hij er niet mee. Liever hen gelukkig zien dan zichzelf. Deze anekdote is een van de vijf verhalen waaruit Quality Timebestaat, Daan Bakkers debuutfilm die begin dit jaar meedeed aan de Tiger Award-competitie van het filmfestival Rotterdam. Bakker won geen beeldje maar ging wel naar huis met een MovieZone Award, de prijs van de jongerenjury. Dat deze jongeren Quality Time bekroonden, is niet gek. De film gaat over millennials en hun problemen: angst voor de toekomst, weer thuis gaan wonen, sociale fobieën, vervreemding en intermenselijk onvermogen.

Lees ook het interview met de regisseur: ’Ik zie zoveel tobbende dertigers om me heen’

Bakker giet deze thematiek in een onconventionele vorm. Zo is Koen uit het eerste verhaal slechts een wit stipje op een verder roodgekleurd vlak. Zijn stem is vervormd en ondertitels maken duidelijk wat precies gezegd wordt. Vervreemding ter illustratie van de van zichzelf vervreemde Koen, maar ook een treffende verbeelding van hét principe waarmee millennials veel van hun gedrag verklaren: omdat het kan.

De trailer.

 

Naarmate Quality Time vordert, wordt de heftige stilering en abstrahering minder. Het vijfde en langste deel is zelfs als realistisch te kenschetsen. In de tweede episode staat de camera op afstand, en verschijnen er tekstballonnen in beeld. Dit deel gaat over Stefaan, een jongen die weer bij zijn ouders is gaan wonen. Om de verveling te verdrijven, begint hij een fotoproject dat ook therapeutisch werkt. Hij gaat terug naar belangrijke plaatsen uit zijn jeugd. En hoewel er veel droge humor in zit, overheerst tragiek. Het lukt Stefaan maar niet om los te komen van dit verleden. Die tragiek zit in alle vijf delen, die in meer of mindere mate absurdistisch te noemen zijn. Kjell gaat per tijdmachine terug naar de plekken waar zijn verlammende sociale angst werd gevormd, en Karel komt thuis nadat hij door aliens is ontvoerd.

Met zijn vernieuwingsdrang sluit Bakker zich aan bij een nieuwe lichting Nederlandse filmmakers die naar wegen zoekt om (licht) te experimenteren met het medium film. Gewoon, omdat het kan. Dat biedt hoop voor de onder de romkom-manie zuchtende Nederlandse filmwereld. Er is wel degelijk een toekomst.

Niets (11+) De nwe Tijd en het Paleis

Op een dag besluit een jongen dat het leven geen zin heeft en dat alles op aarde waardeloos is. Hij staat op uit de klas, loopt naar buiten en gaat in een pruimenboom zitten. Vanaf daar gooit hij voortaan elke dag met pruimen naar de hoofden van zijn klasgenoten. Iets wat ze zo vervelend vinden dat ze hem met alle geweld uit die boom proberen te krijgen. Maar niets lijkt te lukken.
Ze besluiten dat ze hem moeten laten zien dat er wel degelijk iets van betekenis bestaat. In een verlaten loods aan de rand van het dorp wijzen ze naar de nieuwe schoenen van een meisje. “Deze schoenen hebben inderdaad waarde,” zegt ze “maar als ik die hier achterlaat moet jij ook iets van waarde achterlaten”. Zo dagen ze elkaar uit om met steeds grotere offers samen een heuse Berg van Betekenis te maken. En er was niemand die vermoedde dat dat zo vreselijk uit de hand kon lopen.

Niets is gebaseerd op het bekroonde boek van Janne Teller. De voorstelling gaat over fundamentele vragen. Is het leven zinvol of niet? Delen mensen dezelfde waarden? En waar ligt de grens tussen goed en kwaad?

Freek Vielen: “Toen ik het boek las, wist ik meteen dat ik hier iets mee wou doen. Het is zo’n extreem boek en zo gruwelijk in zijn onverbiddelijkheid dat ik er door geprikkeld werd. Ik wou er iets tegenover zetten. Net als de klas wou ik direct bewijzen dat er wel zinvolle dingen bestaan. Dat niet alles waardeloos is. En zo begon ik samen met mijn dramaturge Rosa Vandervost en een fantastische cast mijn eigen Berg van Betekenis te maken”.

naar het boek van: Janne Teller
regie en tekst: Freek Vielen
spel: Tim David, Harald Austbø, Elena Peeters, Judith de Joode, Laura Mentink
componist: Christiaan Verbeek
scenografie: Jozef Wouters
assistent scenografie: Céline Van der Poel
lichtontwerp: Sander Salden
kostuums: Sabina Kumeling
dramaturgie: Rosa Vandervost

kaarten en speellijst:

http://www.hetpaleis.be/agenda/49/De_Nwe_Tijd_HETPALEIS/Niets/

wittgenstein’s mistress – een repetitie

zolang ik praat, ben ik er nog. zolang ik denk, bestaat de wereld nog’. wittgenstein’s mistress is één lange ode aan de ploeterende, worstelende mens, mild en met mededogen. het boek is van david markson, de bewerking en vertaling van lieke marsman, samen met roeland hofman, margijn bosch, czeslaw de wijs.

op 20 en 21 februari om 20:30 in theater kikker, ganzenmarkt 14, utrecht.

reserveren:

www.theaterkikker.nl/agenda/wittgensteins-mistress/

wittgenstein’s mistress

 

zolang ik praat, ben ik er nog. zolang ik denk, bestaat de wereld nog’. wittgenstein’s mistress is één lange ode aan de ploeterende, worstelende mens, mild en met mededogen. het boek is van david markson, de bewerking en vertaling van lieke marsman, samen met roeland hofman, margijn bosch, czeslaw de wijs.

op 20 en 21 februari om 20:30 in theater kikker, ganzenmarkt 14, utrecht.

meer informatie: www.https://www.theaterkikker.nl/agenda/wittgensteins-mistress